Eastern Poland : Summer 2010

From 18 July till 2 August ( 2 weeks) we visited the Biebrza marshes and Biolowieza. Greater spotted eagle, Hazel Grouse and the Tree-toed Woordpecker and bisons were the target species. We already yisited Poland 5 years ago . We stayed  in the Biebrza marshes and the Biolowieza forest too
In spring a lot of rain came down in Poland. Still in summer we could see rivers full of water and flooded meadows.We arrived on sunday at 16.30 in Brzotowo. The weather wasn't good. There was a thunderstorm above the biebrza, which didn't move at all.We were hungry and we decided to drive to Wizna and have a good meal in the Youdans Bar. Sitting outside (the temperature was pleasent) we watched the river and the slowly disappaearing thunderstorm

At 19.30 we went back to our basic campside. It was dry and we build up our tent. The water level of the B was high and reached the campsite. a lot of white-winged  terns were fouraging above the water in a close distance. A beautiful spectacle. Also a lot of calling hawfinches.

On Monday 19 July morning we awoke at 4.30 by the calls of the hunting terns along the riverside. In the red coloured  light of the rising sun it was an unforgettable moment.

At 7.30 we drove in the direction of Michy. At Loje we heard a singing ortolan bunting while driving. We stopped the car and found bird singing in a high pine tree. At Michy the water level was very high. A lot of white-winged tern were flying around .

A black stork was wheeling upstairs. We saw two species of harriers: a lot of marsh harriers and two male montagu's harriers
Other species here: kingfisher, great grey shrike, little tern.
In the afternoon we explored the surroundings of Wolka (road between Goniadz and Osowiec). Against the backlight an eagle with broad wings like a small White-tailed eagle was approaching us. The bird had a GPS tracker on his back . We identified it as a lesser spotted eagle.
In the evening we did some birding near the campsite: 1 male and two female Rosefinches. At this time of year they are difficult to find. The birds were flying around between small bushes near the river.
A crane flew over

From our watchtower at the campside we had a beautiful view over the flooded Biebrza. Cranes were passing by, 1 hunting white-tailed eagle and two resting.

At 21.30 - we just lay down in our tent to get some sleep after a intensive day - we heard a black-crowned night heron flying over.

Tuesday 20 July : first we enjoyed again the hunting terns just in front of us. A lot of them are juvenile birds.

juvenile white-winged tern

We went back to the spot of the Rosefinches. Nothing to see or hear. After a while we discovered some Rosefinches (females and juveniles) in the willow bushes. The birds are dificult to see and very restless. We could observe one juvenile very well. In comparison with female birds the young birds have a more grennish plumage and a more yellow bill. At 10.00 back on the campside. The terns were disappaeared. They hunt only in the morning and in the evening.
We packed up our tent and left to Wizna for lunch. During our lunch we had 6 gliding black storks in front of us. 
We crossed the bridge and turmed to the right and followed some kilometres the river to the south:
at least 150 great egrets, a lot of ruffs and one hunting white-tailed eagle.
In the afternoon arrival at the campside of Buddy, just in the middle of nowhere. Here we we got our  lesser spotted eagle moment"" : two birds, probably a pair were gliding above us. The male was calling and displaying with the typical rolls high in the sky.


In the evening we went to the sedge marshes south of Gugny. The sun was still shining and were attacked by .horse flies on the sunny spots and in the shadow by mosquitoes. These terrible combination of insects was there every day, especially in the alder carr woods and the marshes.
 At 19.30 had already the first singing aquatic warblers. Not that much as in late spring, but still enough to enjoy the song together with the beautifull landscape. At 20.30 the song activity was decreasing! Most of the birds remain hidden between the sedges.

Next morning we explored the area near to the campsite:
a male Grey-headed woodpecker, 2 hoopoes, hawfinches,
lesser spotted eagle hunting in the meadow in front of the campsite, later resting in a tree ,
4 cranes landing at the edge of the meadow.
Then a relaxed morning at the campsite ; we were just discussing what to do the afternoon as Tim de Boer phoned us: the GPS-tracked eagle is a greater spotted eagle!
We parked the car  at the same place we saw the eagle on Monday (Wolka). Out the corner of my eyes a saw something dark landing in the meadow. Some minutes later a big dark raptor is flying up. The bird landed in a poplar. A dark eagle with a yellow bill, it must be the greater spotted eagle. After a minute the bird flied up an started wheeling above us. We had a good view, and the light was okay!

greater spotted eagle

Meanwhile a singing corncrake in the meadows; it is 15.00 with a  temperature of 32 C! We were also rather surprised.

A black stork was passing by in this typical fly position: the neck hanging down and stretching forward.
In the evening we walked to the wooden platform, from which you overlook the lekking ground of great snipes. But it also a good site to see and hear the aquatic warblers. The weather was still very hot and at our way to the platform we were attacked by mosquitoes and horse flies.
The platform was a good place to stay: some wind and no insects.3 aquatic warblers were singing. It seems that they are singing in a close distance, till we discover one of the singing birds. He is singing in a greater distance than we espected.. In the scope with 40x  we can just see the stripes on his head and the typical pattern on the back. You can hear the song in a great distance.

Thursday 22 July: the wood behind Wolka must be exellent for White-backed woodpeckers. We started our tour at 9.00, but woodpecker-watching was very difficult because of the mosquitoes and the horse flies. The temperature was already 28 C ! We protected us with clothes and Deet. But inspite of the Deet my left hand was so swollen that you couldn't see the knuckles anymore. We saw a Lesser Spotted Woodpecker and a Middle Spotted Woodpecker.At 10 we stopped birdwatching and drove to Goniadz for a swimm in the river Biebrza. Then we turned back to the woodpecker forest. At midday the insects were less active and we were more succesfull:

Back on the campsite a spend some time observing a family of red-backed shrikes



Friday 23 July: we left to the Biealowieza Forest. Target species for us : hazel grousse and Tree-toed Woodpecker and maybe the Great Snipe. In sumnmer it's difficult to see woodpeckers.We didn't see a lot of them, but we managed to see all species of the Biebrza. There was still one left: the Tree-toed Woodpecker. The bird lives in spruce forests, especially dead spruce forests. So you have to find these dead spruce forests. The estinmate population is around 150 pairs in the whole area, so it's not a common bird. We find one south of Bialowieza. And were very lucky to have a pair of them just within a short distance low near the ground on a spruce trunk.

At the famous woodpecker spot near Teramiska we saw only a Greater spotted Woodpecker and a beautiful calling Lesser Spotted Eagle resting in a tree

We found also trees with the typical feeding signs of the Tree-toed Woodpeckers in the bark

One day we visited the lake Siemianowka. The south-east side is the most interesting part. First we visited a ringing camp. The most trapped birds were Red-backed Shrikes, Great Reed Warblers and a family of Penduline Tits.

But the highlight was for us a meadow with a lot of sedge vegetation where we found 4 great snipes! The field was situated between meadows with cattle. When they fly up you see the differences between a Common Snipe very well: the obvious white feathers on both sides of the tail, the straight and strong flight (like a Woodcock) and the thicker belly.



On  Tuesday 27 July  we visted the strict reserve (only possible with a quide) very early in the morning : from 5.00 till 7. The strict reserve is not the place to see a lot of birds, although we saw a beautiful male White-backed Woodpecker and a juvenile Red-breasted Flycatcher.5 years ago we visited already the strict reserve, unfortunately with heavy rain. It was a special atmosphere, but we want to see the primeval forest on drier conditions.

It's a wet forest, in fact a kind of Amazon with moderate temperatures. But such wet conditions mean a lot of rain.The quide told us that there are 3 wolf packs in the Biolowieza National Park: one in the North, one in the Soutrh and one in the West.
After the tour a foto of us in front of the main entrance of the strict reserve:

                            from left to right: Daniel, Tjeerd, Jaap, Willem, Tammo and Fabian

After the quided tour We explored the forests of the Natioanl Park outside the strict reserve by bike searching for bisons. We found only frehs footprints and droppings. In the last years it's difficult to see the bisons in summer. There are become more shy  as 30 of them are shot every year, to keep the numbers on a stabile level.
So far we didn't see a many birds. We cycled on the long straight tracks and suddenly a flock of 5 Hazel Grouses flew up. They were feeding on the blueberries alaong the track. One male flew in a nearby tree and was sitting for some seconds on a branche.After that we could observe a female slowly disappearing in the wood.
In Kosi Most we saw a small dog-like animal with a dark mask. It must be a raccoon dog.

On Wednesday 28 July we tried to find a special and rare bird for Poland. It's a bird we have seen many times in Spain. A pair of Rollers breeds since serveral years in the very small village of Mikulicze, 50 km southwest of Hajnowka. The village has a wooden church and one klep.
The Roller was sitting on electricity wires.

On Friday 30 July we left Eastern Poland and headed West. We made a stop at a camp site near Poznan.
It was a succesfully birding tour. We have seen all target species, all woodpecker species, exept. . .  . the wryneck. There was a bird feeding on the ground near the camping entrance almost every day. Our four dutch friends saw the bird very regulary.  We didn't manage to see the bird.
To me the typical bird of Poland is the red-backed shrike.

Hawfinch at the Ooijsche Graaf

Sometimes we ring at the Ooijsche Graaf together with Bram Ubbels. On 12 July we caught a juvenile Hawfinch. Hawfinches are seldom trapped at the Ooysche Graaf. This bird was the second this year and the third bird ever caught.

This a male. How can you see that?
 Have a look at the wing below. A male has blue fringes on the primaries.

Important information like weight, age, size is registered.

Ringing in Spring 2010 near de Ijssel

From the beginning of April till Mid of July we ringed birds near de Ijssel for the CES-Project.
An overview of the birds we most trapped with some comments:

On 22 April:
Garden Warbler

Reed Bunting female

Reed Bunting, male

Willow Warbler

Great spotted Woodpecker, male

Blue Tits, a pair. We released them together.

Bullfinch 22 May, sitting near our ringing hut


 



On 4 July:
Marsh Warbler. You can see the difference between a reed warbler:
the upperbill is thicker; and the colour is more grey-greenish

This bird below is a reed warbler, trapped in August 2010

Goldfinch. It 's a male, because of the red passing the eye.

Willow Tit (matkop).
You can see the broad and sloppy bib, the black feathers of the bib are more spread to both sides and the absence of the white tip on the base of the bill. This is a young bird.

But sometimes the difference isn't quite clear to see. The bird below is also a willow tit, trapped at September 2008. The bib is smaller and more straight than the younger bird.

24 May, day of rare birds: surf scooter, long-billed dowitcher, Scops Owl

2e pinksterdag (24 mei): Dit wordt een topdag wat vogels betreft: veel soorten en maar liefst 3 zeldzame vogelsoorten op 1 dag. Allereerst gaan we naar Texel. Er zit al een hele tijd een mannetje bril-zee-eend op Texel. Deze mooie zee-eend staat hoog op mijn lijstje. Deze dag is voor mij een van de laatste mogelijkheden om de soort in Nederland zo mooi te zien. Fabian heeft de soort twee weken geleden gedipt, zoals dat heet. Die dag was de vogel gewoonweg niette vinden. De dag daarop liet de vogel zich weer goed zien op de Mokbaai of de Horsmeertjes. Maar daar had Fabian niets, die met de trein op en neer naar Texel geweest is om deze vogel uit Noord-Amerika te zien.
Dat gaat ons deze dag dus niet geburen. Alle plaatsen waar de vogel eventueel kan zitten hebben wij in kaart gebracht. En we gaan niet met de trein. We varen met de eerste boot over en zijn 8.15 bij de Horsmeertjes waar de zee-eend 's ochtends pleegt wakker te worden.

Langs het pad naar de meertjes zit in een dode boom een zomertortel in het eerste ochtendlicht te koeren.

Achter ons lopen nog een paar vogelaars waarvan er eentje een telefoontje krijgt dat de vogel op de Mokbaai zwemt. Met hoge snelheid rijden we terug en sprinten de dijk op. Daar zwemt de vogel tussen wat eidereenden in het warme ochtendlicht. Wat een prachtige kop heeft deze vogel: een dikke oranje-gekleurde snavel, zwarte kop met een grote witte achtervlek. Dit mannetje zit er al sinds eind april en is nog steeds druk met indruk maken op de vrouwtjes eidereenden.

Tot tweemaal toe vliegt de vogel op, draait een rondje en landt weer in het water. We kunnen hem nog steeds heel mooi zien. Dan vliegt hij op en vliegt strak richting Horsmeertjes weg. Bij het inpakken van de spullen komt er een mevrouw met een kijker en een jongen naar ons toe met de vraag of er nog iets bijzonders zit. "Net wel, nu niet meer"is ons gevatte antwoord. We vertellen haar over de zeldzame vogel uit Noord-Amerika. Zij blijkt goed op de hoogte wat voor vogel het is, weet echter niet dat hij al een tijdje op Texel zit en schijnt het ook niet zo erg te vinden dat de vogel gevlogen is.
We hebben nu ook oog voor de foeragerende bergeenden op het wad van de mokbaai evenals de jagende grote sterns. We lopen naar de grote stern kolonie langs de kant van de weg. Het is een af en aan vliegen van vogels. Daarna rijden we nog een keer naar de Horstmeertjes. Het levert een  mooie overvliegende lepelaar, een vliegende roerdomp en een dichtbij zingende blauwborst op
.

Daarna rijden we naar de Cocksdorp op zoek naar morinelplevieren. Op de weg erheen treffen we in een weiland dat waarschijnlijk net bemest is een groep van zo'n 100 rosse grutto's aan die druk aan het foerageren zijn. Af en toe zijn er conflicten met kokmeeuwen die ook op dit weiland zijn afgekomen.
Ten Zuid-oosten van Cocksdorp vinden we op een akker  een mannetje en een vrouwtje morinelplevier.

Daarna langs het Wagejot waar veel kluten zitten. Sommige hebben al jongen.

foto


Aan het eind van de middag krijgen we het bericht dat er in Gelderland een dwergooruuil zit. Hij schijnt er al een paar dagen te zitten. Het is geheim gehouden omdat de bewoners in wiens tuin de vogel zit te roepen met de Pinksteren geen toeloop wilden. Kootwijk ligt op de route naar Apeldoorn. Maar eerst moeten we van het eiland zien te komen en dat is op deze 2e pinksterdag een kwestie van lang wachten. eerst nog wat eten bij de Chinees in Den Burg.  Daarna naar de boot. reeds 2 km voor de boot staan we in de rij. Uiteindelijk kunnen we na 2 uur wachten de boot op.
Op onze terugweg ligt ook  Twisk waar een grote grijze snip zit. De zon is nog niet onder en de dwergooruil zal nog wel niet roepen, dus besluiten we om deze Noord-Amerikaanse dwaalgast mee te pakken. Dit zou dan de tweede grijze snip van het voorjaar worden. In april zat er een ten Zuiden van Arnhem. Hij zit in een natuurgebiedje langs de N 239 Met de telescoop ontdekken we hem al snel. Hij foerageert achter in het gebied en is in zomerkleed.  Dit is de eerste grote grijze snip die ik in zomerkleed zie. De Gelderse vogel was nog een overgangskleed. En de vogel die ik jaren terug in Zeeland zag was in winterkleed. De vogel is roodbruin als een rosse grutto. Er zitten ook veel grutto's en watersnippen, zodat we de verschillen tussen de vogels mooi kunnen zien. Het is een grote snip met een lange rechte snavel en foerageert als een echte snip: steeds met de snavel in de bodem prikken.Een mooie waarneming in het avondlicht. Daarna naar Kootwijk. Wij komen daar rond 22.00 uur aan. Het is nog licht en er staan al veel vogelaars met hun spullen te wachten. De uil is nog niet gehoord, laat staan gezien. Rond 22.30 wordt het schemerig en ineens begint de uil te roepen. Wat een belevenis. Zo'n typisch zuidelijke, mediterrane avondroep hier aan de Veluwerand. De vogel komt dichterbij zonder dat we hem zien vliegen. Het roepen gaat door, niet zo ver van ons vandaan, maar het lukt ons niet om deze kleine uil met z'n uitstekende schutkleuren te zien. Na zo'n 20 minuten stopt de uil met roepen. Het is inmiddels te donker geworden om nog iets goed te zien. We pakken de spullen in en rijden na een lange en succesvolle dag naar Apeldoorn.

Feldberg and surroundings, May 2010

Zaterdag 1 mei  vertrokken. Rond 16.00 waren bij de Müritz. De visvijvers van Boek liggen langs de weg naar Feldberg. Deze vijvers zijn een ideale plek om vis- en zeearenden te zien. In een half uurtje zagen we 5 roofvogelsoorten van redelijk dichtbij: 3 jagende onvolwassen zeearenden, 1 visarend, 2 rode wouwen, 2 zwarte wouwen en een paartje bruine kiekendief. In een rietkraag een zingende grote karekiet.

zondag 2 mei: het wordt een mooie onbewolkte dag. Om 6.00 zat ik al in het roeibootje dat bij ons huisje hoorde. Het meer opgeroeid. Vanuit de omringende beboste heuvels hoorde ik roepende kraanvogels. Het geluid draagt door het rustige weer op deze ochtend ver. Minstens 5 paar zwemmende brilduikers. Met de roeiboot kan ik de vogels op zo'n 200 meter benaderen, zonder dat ze opvliegen. Vooral de vrouwtjes zijn alert. De mannetjes hebben het te druk met baltsen.
Na het ontbijt met de auto naar Schlicht, Krummbeck en Wendorf op zoek naar de schreeuwarend, die zo rond half april uit Afrika terugkomt. Overal zingende braamsluipers en geelgorzen. Bij Nenngarten (2 km ten zuiden van Wendorf) een tijdje in het veld gezeten"paapje, grauwe gors en jagend blauwe kiek vrouw en overvliegende kraanvogels.Hier hoorde ik ook weer het opmerkelijke geluid dat ik de afgelopen ochtend steeds weer uit de verspreid liggende kleine bossen hoorde: een zacht du/pu dat beantwoord wordt door een iets hoger du/pu, zodat er een tweestemmig roep ontstaat. Ik denk dat het de contactroep is van broedende kraanvogels. Het broedende vrouwtje houdt zo contact met het mannetje dat in de buurt verblijft.

Rond 12.00 waren we terug bij de auto, waar ik kort maar duidelijk een zingende Noordse nachtgaal hoorde.
In de namiddag op de fiets naar Carwitz en Hullerbusch. Net voor Carwitz boven een meertje een jagende visarend. Het gebied Hullerbusch/Hauptmannsberg is een heel apart gebied. Het is een smal schiereiland met een diversiteit aan biotopen:

- de westkant bestaat uit schrale weiden met veel bloeiende sleedoorn, wilde roos en peer. Ideaal biotoop voor sperwergrasmus, die ik helaas niet gehoord heb. Misschien nog niet gearriveerd?

- de oostkant bestaat uit een gevarieerd gemengd bos: beuk, eik, wilde peer en andere bloeiende struiken. Meer naar het noorden toe wordt het bos ouder en is dan voornamelijk hoog beukenbos, waar al een fluiter zat te roepen.

maandag 3 mei: een regendag. De stad Neustrelitz bezocht. In de rietkraag langs het meer waaraan het stadje ligt zingende grote karrekieten. In een paar struiken bij het restaurant (aan het meer) doortrekkende braamsluipers ondanks de regen.

dinsdag 4 mei: 'sochtends vroeg voor het ontbijt geprobeerd om de brilduikers vanaf de oever te fotograferen. Lukte redelijk.

baltsende brilduikers op een meertje bij Feldberg;
vaak één vrouwtje met twee mannetjes.






Op de fiets nog even een stukje langs de oevers van het meer gereden op zoek naar de eerste kleine vliegenvangers. De oevers bestaan uit vochtig beuken- en elzenbos. Ik fietste langzaam om geen geluid te missen. Na een bocht hoorde ik tussen alle zingende vinken, tjiffen en zwartkoppen een vliegenvangerachtige zang. Meteen de fiets neergezet. Vanaf de overkant hoorde ik een traag slepende, wat melancholieke zang! Een kleine vliegenvanger. Wat is dat toch een mooie zang. Ik kon de vogel niet ontdekken. Stukje verder gefietst en daar zat , dichter bij het fietspad, een tweede kleine vliegenvanger te zingen. Het vogeltje vloog steeds naar een andere tak en boom en begon dan weer letterlijk uit volle borst te zingen. Eerst hoog in de bomen, later ook lager, zelfs in beukenopslag. Op een gegeven moment zat hij laag op een dode tak te zingen. Ik kon hem dicht benaderen en ondanks het weinige licht een aantal leuke foto's maken.

Een zingende kleine vliegenvanger in een gemengd beukenbos.








 Na het ontbijt naar Baitzenburg, de Tiergarten. Het is geen dierentuin, maar een oud gemengd bos met een groot parkgedeelte in Engelse landschapsstijl. Het gebied wordt doorsneden door een beek waaraan een watermolen licht. In het park en bos staan veel dode bomen, een ideaal spechtenbos: 1 zwarte, 2 groene, 4 grote bonte en slechts 1 middelste bonte, maar daarvan wel de nestholte ontdekt.
Tussen de middag in het Wirtshaus bij de molen gegeten. Matige kwaliteit.
Daarna naar de Gallenbeckersee. Veel vogels, alleen is het gebied slecht toegankelijk. Er loop ee dijk om de plassen die niet toegankelijk is. Toch even de dijk opgelopen: paartje roodhalsfuut tussen de dode bomen en een mannetje zomertaling. Alleen aan de noordkant van het gebied is een platform waar je op mag en van waar uit je over de plas kunt kijken. Dit platform ligt open en bloot op de hoek van de grote plas,  de vogels zien je al van verre aankomen en zitten dus ver weg, behalve de Geoorde futen. Die zwemmen rond en onder het platform. Met wat geduld komen ze al duikend steeds dichterbij. Op de weiden aan de rechterkant foerageerden kraanvogels.

Rond het platform zwommen een behoorlijk aantal geoorde futen (ca. 20). De foto's zijn genomen aan het eind van de dag.

woensdag 5 mei: boottrip om de zeearend bij het vissen te fotogreaferen. Met drie andere fotografen vertrokken we met Fred Bollmann het meer op. Hij heeft een paartje zeearend zodanig afgericht, dat het mannetje de vis, die vanaf de boot gegooid wordt, uit het water vist en naar het nest brengt waar een tweetal hongerige jongen gevoed moet worden. Ik heb het idee dat al die foto's van vissende zee- maar ook visarenden op deze manier gemaakt worden. In Noorwegen en Polen zijn ook van dit soort fototochten mogelijk.
Het was een mooie ochtend, onbewolkt, zacht windje uit het oosten. Voor het mooie licht is het dan al te laat. Een beetje bewolking zou dan ook welkom zijn. Op een platte boot varen we het grote meer op. Het zeearendennest ligt helemaal aan de andere kant van het meer. Halverwege het meer zien we het mannetje in een den zitten. Aangezien alleen het mannetje de uitgegooide vis uit het water haalt, kan het loken beginnen: de arendman begint te roepen: "Komm, komm".
De arend vertoont geen reactie en blijft zitten. Fred Bollmann roept steeds "komm, komm" en gooit een vis in het water. Maar nog steeds geen tekenen dat de zeearend onze kant op wil vliegen. Het "komm, komm" wordt uitgebreid naar "komm schon, komm schon" 

Als laatste middel wordt er een snoek in het water gegooid, die voor een zeearend heel lekker schijnt te zijn. Geen reactie. De uitgegooide vis wordt trouwens netjes weer uit het water gevist. OP het moment dat we besluiten verder richting nest te varen, vloog het mannetje op in onze richting. We halen opgelucht adem. Zal het dan toch nog lukken? Maar de vogel vliegft langs ons heen en gaat aan de overkant in een dode boom zitten.

Het lokken begint weer. Maar ook nu maakt de arend geen aanstalten om in de buurt van ons bootje de vis uit het water te halen. Dan gebeurt er iets opmerkelijks: het vrouwtje komt aanvliegen, vliegt een keer langs het mannetje die haar met luid geroep begroet, en landt vervolgens ook in de dode boom. Na een paar minuten vliegt het mannetje op en komt. . . . inderdaad naar ons toevliegen. Zou het vrouwtje hem aangespoord hebben om eindelijk eens een vis naar het nest te brengen? Bollmann gooit snel een vette vis in het water. De arend draait twee rondjes om de boot om de juiste aanvliegroute te kiezen.
 Hij vliegt tegen de wind in met de zon mee wanner hij de vis uit het water haalt. Tijdens het derde rondje gaan de poten uit en daalt de vogel ineens razendsnel en voordat je het weet heeft hij de vis in zijn klauwen. Ik ben verrast hoe snel dat gaat.

Met de vis vliegt de arend naar het nest. Al snel komt de vogel terug en ik hoop op een tweede sessie. Helaas komt die niet. Het mannetje vliegt een keer over ons heen en begint dan omhoog te schroeven en vliegt naar het zuiden weg. Er zit niets anders op dan terug te varen. Vlak voor de aanlegsteiger zien wij de zeearend vrij hoog in onze richting vliegen. Het lijkt of hij wat in de poten heeft. De kijker gepakt. . . . en ja hoor een vette vis. Vervolgens draait hij een paar rondjes boven onze boot alsof hij zeggen wil: "ja jongens, ik kan heus zelf wel vissen" en vliegt door naar het nest.
Daarna naar huis voor een ontbijt. De rest van de ochtend besteed om toch nog de schreeuwarend te zien. OP de fiets de omgeving van Krumbeck/Wendorf uitgekamd. Helaas geen cirkelende schreeuwarend, wel 3 laag overvliegende adulte zeearenden.

donderdag 6 mei: om 5.00 in mijn schuiltentje langs een meertje om brilduikers te fotograferen. Het weer zat niet mee: veel wind, zwaar bewolkt, dus slecht licht. De vogels werkten ook niet mee. Vooral de vrouwtjes waren schuw. De mannetjes baltsten wat en kwamen redelijk dichtbij, maar de vrouwtjes die er dan even bij kwamen zwemmen waren snel weer weg. Er zwommen veel paartjes brilduikers, maar ook vaak een vrouwtje met 2 mannetjes (zie ook de foto's van 4 mei). Het lijkt er dus op dat de paarvorming nog niet helemaal vast ligt.
's Middags het natuurgebied "Heilige Hallen" bezocht: een heel oud gemengd beukenbos met vennetje. Op elk vennetje zwom wel een paartje brilduikers. Het gebied dankt zijn naam aan een bosgedeelte met zeer oude, hoge beuken die het idee van een enorme hal moeten geven. Nu zijn de meeste van die beuken over een hoogtepunt heen en storten langzaam in elkaar. Het pad dat dwars door deze heile halle loopt is dan ook gesloten. De hele dag dreigde het al te gaan regenen. Om 17.00 uur was het zover. We konden nog net droog de auto bereiken.
Vrijdag, een dag eerder dan gepland, zijn we terug naar Nederland gereden.

De opvallendste geluiden voor mij deze week waren die van de roepende kraanvogels en braamsluipers. Beide soorten heb ik elke dag veel gehoord en natuurlijk gezien.